Een cadeautje: zwanger!

“Hé lief, ik geloof dat ik overtijd ben..” probeerde ik mijn man voorzichtig te vertellen. De vakantie zat er net een week op en het ‘normale’ leventje was weer een beetje begonnen. Dit kon nog wel eens de boel op zijn kop zetten. Eerder die week had ik me al gek gemaakt met een heftige afkeer voor bepaalde geuren. Mijn man vertelde later dat hij ook al wat vreemde trekjes bij me had opgemerkt waarvan hij dacht: hmm.. Het kon, dat wisten we allebei. Wat? Eigenlijk wisten we al dat het zo zou zijn op de dag dat the magic happened. Voor de bevestiging kocht mijn man een test en die bevestiging kregen we snel en duidelijk: er komt een derde kindje aan. We zijn in verwachting!

Hoewel we het dus enigszins aan zagen komen was het niet per se zo gepland. Ik zag het hebben van drie kinderen helemaal zitten, maar door de vrij heftige babyperiodes bij onze twee kinderen, mocht daar best nog even wat langer tussen zitten en mijn man twijfelde nog of hij die babytijd nog wel een derde keer mee wilde maken. Op de beruchte avond hadden we het daar zelfs nog over gehad en kwamen we tot de conclusie dat mijn man nog niet per se een grote wens voor een derde had, maar dat het niet om onze wens ging, maar om Gods plan en dat we verwachtingsvol uitkeken naar de manier waarop Hij ons duidelijk ging maken wat we nu moesten gaan doen met die kinderwens. Dat die gesprekken precies rond mijn eisprong plaatsvonden en dat dat leidde tot intimiteit én het achterwege laten van de nodige voorzorgs- maatregelen vinden we dan ook wel een bizarre samenloop van omstandigheden. We snappen er beide nog steeds vrij weinig van, maar tegelijkertijd heel veel. Wíj hadden dit misschien niet per se op de planning, maar God wel! Op het moment dat wij toegaven dat het niet ging om wat wij wensten, maar om wat Gods wil was liet God ons voor de goede omstandigheden zorgen en Hij deed de rest. We wisten het niet en toch wisten we het wel. En voilà, ruim twee weken later hebben we een positieve test in handen.

Dolgelukkig zijn we. Natuurlijk is het even schakelen (voor ons allebei), ik bedoel: we hadden die derde nog lang niet of misschien zelfs helemaal niet verwacht, maar we zijn blij! Ik voel me onwijs gezegend dat ik nog een derde keer zwanger mag zijn. Dat we alles nog een keer mee mogen maken en dat ik het dan af mag sluiten in mijn hoofd. Want dat dit de laatste zal zijn lijkt me heel waarschijnlijk.

Ik heb geen werk meer (bizar idee toch, dat ik tijdens mijn laatste menstruatie gewoon nog aan het werk was. Zei ik niet dat ik zeker wist dat God grootse dingen voor ons in petto heeft? Dit had ik niet verwacht, haha) dus zodra de baby er is geen gestress om het feit dat er weer gewerkt moet worden op een gegeven moment. Nee, gewoon rustig aan genieten en toegeven aan alle mamahonger die ook deze baby ongetwijfeld zal hebben. En natuurlijk wennen aan een gezin van vijf. En ondertussen lekker ons ding doen, met zo min mogelijk verplichtingen. Hoe heerlijk!

Ik voel enorm de behoefte om deze laatste keer voor 100% te gaan voor de dingen doen zoals het goed voelt voor mij en ons. Dat betekent een zo natuurlijk mogelijk verloop van de zwangerschap bij een verloskundige die onze wensen respecteert én daarin mee wil gaan, liefst weer een magische badbevalling thuis als de situatie dat toelaat, een zo natuurlijk mogelijke kraamzorg, rustig bijkomen van de bevalling (40 dagen is natuurlijk) en nog veel meer dingen. Daar heb ik nog heel veel over te vertellen. Ik kan niet wachten en toch ook wel. Want hoe langzamer de tijd gaat hoe bewuster ik ervan kan genieten, ik ben er vol van!

We krijgen een derde kindje.. Wauw, wat een groot cadeau.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.