Geen categorie

Ik dacht echt te gaan tandemvoeden

En ineens is het dan zover. Het borstvoedingsavontuur met mijn dochter is na ruim 26 maanden tot een einde gekomen, terwijl ik hoogzwanger van numero 2 ben. Niet omdat ze er zelf mee gestopt is, maar omdat ik haar daarin gestuurd heb. En dat terwijl ik altijd gezegd heb haar het moment te willen laten kiezen om ermee te stoppen én ik graag wilde tandemvoeden. Hoe dan?

Stoppen met borstvoeding door zwangerschap? Nee hoor!  

Ik heb nooit onder stoelen of banken geschoven dat ik borstvoeding geweldig vind en dat ik mijn dochter met ruim twee jaar nog voedde. Wanneer ik de vraag kreeg hoe ik dat wilde gaan doen als de baby er was, dan was steevast mijn antwoord: een baby en peuter voeden kun je prima combineren, dus ik zie geen reden om te stoppen.

Een beetje grootspraak, want natuurlijk had ik mijn onzekerheden ondanks dat tandemvoeden me een geweldige ervaring leek. Natuurlijk was ik bang dat dochter net zoveel om de borst zou vragen als de baby, waardoor mijn hele dag alleen maar zou bestaan uit kinderen aan de tiet. Maar altijd was daar de motivatie om door te gaan. Omdat er voor dochter al genoeg te veranderen staat en de borst dát plekje voor haar is om tot rust te komen. Haar veilige haventje. Dit wilde ik haar beslist niet afnemen. Daarnaast genoot ik zelf ook nog te veel van die één-op-één momentjes.

Pijn bij het voeden

Om die fijne momentjes te behouden moest ik af en toe wel een grens van mezelf over. Borstvoeding geven begon namelijk al aan het begin van mijn zwangerschap pijn te doen door gevoelige tepels. Om het voor mezelf dragelijk te houden nam mijn geweldige man het avondritueel van me over. Dit betekende dat mijn dochter ’s avonds zonder borst, met papa in slaap viel. Even later kwam daarbij dat ik de nachtvoedingen heb afgebouwd. Blijkbaar was dochter hier prima klaar voor, want strijd daarover heb ik eigenlijk niet met haar gehad. Uitleggen dat de borsten sliepen ’s nachts was genoeg om in mijn armen verder te slapen. Op deze manier heb ik de borstvoeding nog tot ver in de zwangerschap vol kunnen houden. Dochter werd 2 jaar en de WHO norm (minstens twee jaar borstvoeding geven) hebben we gehaald!

Stille hoop toen dochter zelf deels afbouwde

Op een gegeven moment was het zo dat dochter alleen nog maar bij me dronk op het moment dat ze een middagdutje ging doen én in uitzonderlijke gevallen nog een keer extra. Doordat ze af en toe een middagdutje oversloeg, sloegen we ook wel eens een dag borstvoeding over. Aangezien de pijn nog steeds aanwezig was bij het voeden ontwikkelde ik de stille hoop dat ze zelf aan het afbouwen was, maar na een tijdje leek ze weer meer te vragen om de borst. De pijn werd erger door het slordige drinken van dochter (hallo tandafdrukken!) en de tegenzin om te voeden daardoor ook. De momenten dat ik nog genoot van borstvoeding waren er nog maar sporadisch.

Een knoop doorhakken

Dat ik bijna niet meer genoot van de borstvoeding was voor mij een teken om knopen door te hakken. Of ik ging door in de hoop dat het na de zwangerschap beter zou worden óf ik ging mijn eigen grenzen aangeven en zou gaan stoppen. Ik heb een hele tijd tegen die ‘knoop’ aangehikt, maar toen dochter op een dag erg overstuur was omdat ze de borst niet mocht van mij (te veel pijn) en op slag rustig werd en in slaap viel op het moment dat ze haar handje op mijn borst legde, was de keuze voor mij duidelijk. Het was klaar. Blijkbaar was een handje op mijn borst ook genoeg, hoe moeilijk kon het zijn!

Gestopt

Inmiddels zijn we anderhalve week verder. Ik heb op de dag dat ik de keuze maakte om te stoppen gehuild, flink gehuild. Het is toch een periode die je afsluit (en zwangerschapshormonen helpen natuurlijk niet mee). Maar spijt heb ik nog geen moment gehad. Dochter vraagt nu een paar keer per dag of ze haar handje op mijn borst mag leggen. Dat mag en dan knuffelen we heerlijk even samen op de bank (of op bed) al kletsend of in slaap vallend. Af en toe vraagt ze nog of ze aan de borst mag drinken, maar wanneer ik haar vertel dat een handje op de borst wél mag, maar dat de borst drinken voor de baby is, is ze er oké mee en gaat ze verder met waar ze mee bezig was. Het is echt (de toegang tot) het huid-op-huidcontact, de nabijheid, die ze dan nog nodig heeft.

Dat ik toch nog zou stoppen met de borstvoeding vóórdat de baby er zou zijn had ik never nooit verwacht, maar het is goed zo. Nu maar hopen dat er tussen stoppen en de geboorte (de de start van het borstvoedingsavontuur) van baby nr. 2 genoeg tijd zit om dan geen strijd meer op te leveren, maar dat zien we dan wel weer. De tijd zal het leren.

2 Comment

  1. Wat ontzettend knap van je, 2 jaar gevoed! Hier is het me tot nu toe bij alle drie niet langer dan 3 maanden gelukt. Ontzettend balen, maar van de andere kant, iedere maand is er 1. Ik had nog nooit van tandemvoeden gehoord maar lijkt me inderdaad heel bijzonder. Jammer dat je het toch niet kunt ervaren, maar nogmaals respect voor die 2 jaar!

  2. Klinkt als een goede beslissing om te stoppen. Heel mooi dat jullie zo’n fijne, bijzondere ervaring met borstvoeding hebben gehad! Mijn dochter is een jaar geleden gestopt met borstvoeding en zij houdt mijn borst nu vaak vast. In het begin vond ik dat zelf ook fijn, maar inmiddels niet meer altijd. Van andere ouders hoor ik dat kinderen dit vaak tot ze een jaar of 6 zijn blijven doen, voorlopig blijven je borsten dus belangrijk 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *