Geen categorie

Mijn droombevalling. In bad

Een van de eerste dingen die ik na de bevalling van onze zoon, onze tweede spruit, zei was: ‘zo wil ik ieder jaar wel bevallen’. Wanneer ik dat vertel aan anderen kijken ze me aan alsof ze water zien branden. Ieder jaar wel willen bevallen? Ben je gek ofzo? Maar ik meen het echt. Al zou ik dan over een aantal jaren wel ontzettend veel kinders hebben en dat hoeft van mij dan ook weer niet per se, maar het geeft wel aan dat ik mijn bevalling een mooie ervaring vond. Een prachtige ervaring! Ondanks dat het niet per se een heel gemakkelijke bevalling was trouwens. Maar wauw! Het verhaal van mijn droombevalling.

Weer over de 40 weken heen

Net als bij onze dochter liep ik ook deze keer weer over de 40 weken heen met mijn zwangerschap en ook nu had ik al weken voorweeën. Ik had niet anders verwacht, maar aan de andere kant werd ik er ontzettend zenuwachtig van, omdat ik bij mijn dochter uiteindelijk met een torenhoge bloeddruk ingeleid werd in het ziekenhuis. Dat bevalbad zou toch niet nog een keer ongebruikt op zolder blijven liggen? Door die spanning steeg mijn bloeddruk, wat me nog zenuwachtiger maakte enz., maar op een acceptabele 130/85 bleef hij hangen en later zakte hij zelfs weer naar een geel gemiddelde 120/80. Gelukkig!

Met 41 weken werd ik gestript en met 41+2 nog een keertje, omdat de eerste keer strippen alleen maar wat extra voorweeën had veroorzaakt (die ik toch al niet zoveel had, ahum). Bij die laatste keer strippen zei de verloskundige dat ze verwachtte dat het nu eindelijk door zou gaan zetten. Hevig teleurgesteld was ik dan ook toen ik ’s avonds gewoon met mijn man op de bank series aan het kijken was terwijl de dochter gewoon thuis sliep. ’s Avonds werd het gerommel wel heftiger en heel even dacht ik: zou het nu dan toch? Maar wéér vals alarm, want slapen kon ik prima later die avond. Ik zou voor eeuwig zwanger blijven en dat moest ik maar accepteren.

Eindelijk echte weeën!

Na welgeteld vier uren slapen werd ik dan toch echt wakker met weeën. Ik liet mijn man en dochter lekker in het grote bed liggen en ging douchen (dat deed ik altijd als ik voorweeën had en dacht dat het échte weeën waren om te checken of ze zouden stoppen als ik ging douchen). Hierdoor werden de weeën heftiger en was het toch echt tijd om de dochter zo snel mogelijk de deur uit te werken, het bevalbad klaar te maken en de verloskundige te bellen. Om 3 uur’s nachts was ik wakker geworden en om half 5 was dat allemaal geregeld en stond de verloskundige voor de deur.

De verloskundige kwam en bleef

De verloskundige besloot na toucheren direct alles klaar te zetten en de kraamzorg te bellen. Ik had al 5 cm ontsluiting en vanaf dan kan het snel gaan. Ik nam een duik (grapje) in het bevalbad en zwom en dreef daar wat in rond terwijl er in huis een heerlijk rustige sfeer hing. Mijn bevallingsplaylist (ik had een lijst met muziek opgesteld voor tijdens de bevalling) stond op op een lekker zacht volume, de verloskundige deed haar administratie en wat mijn man deed weet ik eigenlijk niet. Voor koffie zorgen ofzo.

Zo rustig bleef het eigenlijk ook. Op een gegeven moment kwam de kraamzorg nog binnen en de verloskundige en zij kletsten wat met elkaar al fluisterend. Ik ging heerlijk mijn gang in het lekker warme bad. Als ik moest plassen ging ik uit het bad om er na het plassen zo snel mogelijk weer in te duiken, want man, wat waren die weeën zonder dat bad heftig. In bad kwam ik dan weer heerlijk tot rust en zuchtte ik heel rustig de weeën weg.

Persdrang! Persen deed ik gewoon op gevoel

Om half 8 ongeveer begon ik met persen. Gewoon omdat ik persdrang had. De verloskundige liet mij mijn gang gaan en wilde alleen af en toe even het hartje van onze zoon horen kloppen. Dat ging prima, dus dan ging ze weer rustig op de bank zitten. Hoe anders was dat dan het actief moeten persen bij de vorige bevalling! Ik vond het bijzonder om op deze manier te voelen hoe lijf en baby samenwerken en hoe goed ze eigenlijk van elkaar weten wat ze moeten doen! Ik perste mee wanneer ik voelde dat dat moest en deed niks wanneer dat beter voelde. Ondertussen voorzag mijn man me van koude washandjes en handen om in te knijpen.

Wegvallende weeën en een sterrenkijker

Op een gegeven moment vielen echter mijn weeën weg en dat maakte de verloskundige wat zenuwachtiger en alerter. Ze masseerde mijn benen en hierdoor kwamen de weeën weer terug, maar het wegvallen van de weeën was voor de verloskundige een teken dat meneer er niet helemaal goed voor lag. Onze zoon bleek een sterrenkijker te zijn en kon zelf de draai naar buiten niet goed maken. Daarom stapte de verloskundige bij me in bad (gewoon met spijkerbroek en al, topwijf!) en hielp hem een handje. Ik zei al dat het niet per se de meest gemakkelijke bevalling was en dat kwam voornamelijk door dit stukje. Een verloskundige die de baby tijdens het persen een handje helpt door het schoudertje (die nog binnen zit ja) wat meer ruimte te geven om te draaien is op zijn zachtst gezegd geen pretje. Gelukkig stond het huis naast ons leeg.  Heel streng riep ze dat ik moest stoppen met persen, ze klonk heel serieus dus ondanks ik wel een beetje eigenwijs ben liet ik het dan ook maar om verder te persen. Achteraf kreeg ik excuses voor haar geschreeuw, het was om flinke schade bij mezelf te voorkomen, want ik ging maar door. Je wil ten slotte zo snel mogelijk van die pijn af dus gaan met die banaan.

En daar was ‘ie dan!

Om 8 uur ’s morgens werd onze zoon geboren. Direct door de verloskundige uit het water gehaald en niet door mezelf helaas, omdat de verloskundige door dat schoudertje en verkeerd liggen direct de toestand van onze zoon wilde weten, maar gezond en wel met een apgar 10 score! Wel met de opmerking dat dit bij een eerste bevalling hoogstwaarschijnlijk een keizersnede geworden was (dat maakt me overigens extra trots dat het thuis gelukt is, in bad, dankzij onze ervaren verloskundige)

Ondanks dit laatste eigenlijk best spannende stukje (hoewel ik dat beslist niet zo ervoer op het moment zelf) van de bevalling kijk ik met zo’n gevoel terug, dat ik serieus zo nog een keer zou willen bevallen. Ik denk dat dat ‘m vooral zit in de regie die ik zelf mocht houden en het bevalplan waar de verloskundige helemaal rekening mee heeft gehouden. Ze heeft ingegrepen op het moment dat dat even nodig was (daar zijn ze tenslotte voor), maar mij verder mijn gang laten gaan. Een bevalling met een gouden randje!

De foto is gemaakt door onze fantastische kraamzorg. Precies op het goede moment. Het hoofdje geboren, onder water! Bijzonder hè?

2 Comments

  • Lori (Mama's Jungle)

    Jaa bizar hè, dat iedereen je gek aankijkt, als je vertelt dat je bevalling helemaal prachtig was. Soms durf ik het niet eens te vertellen, bang om andere moeders op hun hart te trappen, omdat zij het zo zwaar hebben gehad. En haha.. eeuwig zwanger blijven, gelukkig niet 😉

    Maar ohh-my jouw verloskundige is echt GEWELDIG! Cool! En ja. 100% eens, vooral zelf de regie houden maakt of breekt een bevalling. Wat een fijn verhaal. En ook zeer unieke foto. Prachtig. Veel liefs!

    • Jose

      Ja! Heel gek. Bevallen is over het algemeen iets ‘verschrikkelijks’. Fijn dat wij dat anders hebben ervaren en ik hoop dat steeds meer vrouwen dat op zo’n manier gaan ervaren.

      Ja, echt een topwijf is de verloskundige. Ik was zo blij dat juist zij dienst had toen de bevalling begon! En die foto, onbetaalbaar vind ik ‘m!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *