onrustige baby
Geen categorie

Over het produceren van onrustige baby’s en onze zoektocht naar de oorzaak

In de kraamweek van onze tweede spruit was ik verbaasd. Zoonlief kon slapend weggelegd worden, sliep geweldig, huilde weinig en ook de nachten waren perfect. Dat was met onze dochter wel anders, die direct vanaf het begin best veel huilde. In de kraamweek was ze al schor van het huilen. Zouden we nu echt gezegend zijn met een baby die gewoon tevreden was? Het wende snel moet ik zeggen. Ik juichte te vroeg want ook zoonlief was dan misschien in de kraamweek ontzettend gemakkelijk, daarna ging dat hard achteruit. Weer een onrustige baby. Blijkbaar produceren wij die.

Geeft niet. Ik hou niet minder van ze om het huilen, maar stressvol is het wel kan ik je vertellen. Ik ben er van overtuigd dat baby’s niet huilen om niks en vooral bij onze dochter maakte het me gek dat ik niet wist wat er aan de hand was. De huisarts zij dit, het CB zei dat en de osteopaat dat. Het kwam er allemaal op neer dat het bij onze dochter hoorde. Ze was nu eenmaal temperamentvol en wij verwenden haar teveel. Ik was het beslist niet met ze eens. Mijn gevoel bleef zeggen dat er wat aan de hand was, maar toch hebben we het zo gelaten. Mijn onzekerheid zei dat ze misschien wel gelijk hadden. Zij waren immers de professionals.

Het huilen is op een bepaald moment vanzelf gestopt (ik denk rond een half jaar, maar pin me er niet op vast, een blije baby hebben went zo snel dat je er bijna niet eens bij stil staat). Toch blijft het wringen dat we niet verder gezocht hebben. Helemaal nu we weten wat de onrust bij onze zoon veroorzaakte en we sterk het vermoeden hebben dat dat bij onze dochter ook het ‚probleem’ was. Want bij onze zoon hadden we ons direct voorgenomen pas te stoppen met zoeken wanneer we de oorzaak gevonden hadden. En nu ik dat allemaal even op een rijtje zet was het toch wel een achtbaantje die me meer raakt dan ik me besefte.

De zoektocht naar de reden van alle onrust

In de kraamweek hadden we dan misschien een zoon die erg tevreden was, maar dat wil niet zeggen dat alles van een leien dakje ging. Op dag vier van het leven van onze zoon reden we al een uur naar Groningen om de tongriem en het lipbandje te laten laseren. Direct na de geboorte had de verloskundige het tongriempje al opgemerkt en door pijn bij het voeden en slecht drinken van onze zoon, hebben we dit probleem direct aan laten pakken. Eind goed, al goed, dachten we. En inderdaad, de pijn bij het voeden was weg en meneer dronk beter. Maar dit was van korte duur.

Al snel begon zijn drinktechniek alweer te veranderen, hapte hij lucht mee (en hiermee begon het huilen van de krampjes) en kreeg ik weer pijn. De lactatiekundige kwam mee kijken, maar ook dat mocht niet baten. Toen ik een foto stuurde naar de tongriempraktijk konden we direct weer een afspraak maken. Het tongriempje was weer aangegroeid, ondanks het goed doen van de oefeningen die je krijgt na zo’n ingreep. De tweede ingreep was heftig. Ik heb keihard meegehuild toen ze flink lang door moesten branden omdat dat littekenweefsel zo taai was. Maar ook nu dronk zoonlief direct weer beter.

Ons werd aangeraden naar de chiropractor of osteopaat te gaan ivm stijve nekspieren door compensatiegedrag (die baby’s schijnen te ontwikkelen om toch goed te kunnen drinken ondanks dat stomme tongriempje). Dat hebben we snel gedaan, want thuis werd het huilen alleen maar erger en inderdaad, dat arme jong had een stijve nek. Na een paar behandelingen ging het een stuk beter. Hij sliep meer en was een blije baby. Maar nog voordat de laatste behandeling was geweest werd het huilen weer erger. Deze keer overduidelijk krampjes, inclusief kronkelen van de pijn. De chiropractor bevestigde dat dit niet meer door een stijve nek kon komen.

Koemelk en soja zijn de boosdoeners

Zo vielen we van het ene in het andere. Een paar weken daarvoor had ik uitslag op zijn romp gespot en aan koemelkallergie gedacht, maar het was warm, dus het zouden wel warmtebultjes zijn. Mijn kinderen hebben toch geen allergieën? De chiropractor verwachtte ook niet dat dit het kon zijn. Toch bleef het spoken in mijn hoofd en na een WhatsApp gesprek met de lactatiekundige besloot ik koemelk te schrappen uit mijn dieet. En ja hoor, de krampjes werden minder. Voor even, want daarna kwamen ze al snel terug.

Toen ik ook soja en ei schrapte (ik las op Facebook over kruisallergieën met soja en ei) hadden we een totaal ander kind. De krampjes verdwenen en het ontroostbaar huilen daarmee ook. Wat een verademing! In overleg met het CB besloten we de allergie of intolerantie of wat dan ook niet te laten bevestigen door een arts. Ik geef borstvoeding, dus ik heb die diagnose niet nodig voor vergoeding van speciale poedermelk. Voor die diagnose was blootstelling aan koemelk soja en ei weer nodig en meneertje had wel genoeg krampjes gehad.

Inmiddels is zoonlief ruim bijna 10 maanden en mijn dieet blijft een zoektocht. We zijn erachter dat ei wel goed gaat (soja en ei had in immers preventief geschrapt) en dat soja en koemelk de echte boosdoeners zijn. Sojalecithine gaat via de borstvoeding wel, maar als hij het zelf binnenkrijgt niet. Krampjesvrij is hij dus niet altijd, want er gaat wel eens wat mis. Meneer reageert al op een drupje met soja of koemelk geïnfecteerde moedermelk, dus een ongeluk zit in een klein hoekje. Maar ik ben zo blij dat we uitgevonden hebben wat het is!

Niet alleen het huilen is slopend

Wat me naast de achtbaan van zoeken naar de oorzaak erg raakt is dat de koemelk/soja-overgevoeligheid mij heel erg bevestigt dat het vele huilen dus niet lag aan onze hippie/sofische/geitenwollensokkerige (geef het een naam) manier van omgaan met de kinderen. Het is een lichamelijk probleem. Door alle reacties (‘misschien moet je je toch eens achter je oren krabben of de manier waarop jullie het aanpakken wel de goede is’) en goedbedoelde adviezen van anderen wordt je soms zo onzeker over je eigen aanpak (die zo goed voelt) en dat is echt killing. Als kersverse moeder vol hormonen kun je dat sowieso niet zo goed hebben en all helemaal niet wanneer die roze wolk toch iets minder roze is. Nu steek ik mijn tong uit en zeg lekker kinderachtig: zie je nu wel! Het lag niet aan onze aanpak. Wat? Die aanpak heeft ervoor gezorgd dat we het hebben overleefd en ze niet nog meer huilden dan ze al deden. Puh.

Een ontroostbaar huilende baby maakt je (mij in ieder geval wel) gek, ongeduldig, onrustig, onredelijk en verdrietig. Onze dochter heeft hierdoor de eerste maanden echt niet altijd een leuke moeder gehad (en mijn man geen leuke vrouw, mijn omgeving geen leuke dochter, zus, vriendin, buurvrouw, kennis of wat dan ook). Ik vond de overgang van één naar twee kinderen extreem pittig. Ik heb zelfs meerdere keren gedacht: waar zijn we in vredesnaam aan begonnen. Helemaal met een leeftijdsverschil van ‘maar 26 maanden’. Dankbaar ben ik dan ook voor de lieve mensen om me heen die onze dochter af en toe op wilden vangen zodat ik, samen met zoonlief even bij kon tanken. Een baby hebben is vermoeiend, maar helemaal als die baby niet lekker in zijn velletje zit.

Voor alle ouders die ook zitten met een huilende baby: houd moed! Volg je gevoel en doe dat waarvan jullie denken dat het het beste is. Jullie doen het geweldig!

3 Comments

  • bregje

    Wauw het is net of ik mijn eigen verhaal lees! Hier precies hetzelfde alleen dan bij mijn oudste dochter (2,8) Ook al vanaf de kraamtijd onrustig, bleek verborgen reflux en kma en soja allergie te hebben. Iets waar ik zelf idd ben achter gekomen, want op hulp van kinderartsen hoef je niet te rekenen. Wat een drama. En dat vond ik nog wel het ergste het onbegrip idd van je omgeving. Ook echt allerlei adviezen waarvan je dacht …. Zelfs iemand die na een half jaar vroeg of we het bedje omhoog hadden gezet! Echt wtf. Bij mijn jongste zoon (nu 12 weken) ging het precies hetzelfde als bij jouw. Heel rustig in het begin en werd steeds meer onrustiger. Ik dacht in de kraamweek al dat ie ook verborgen reflux had en iedereen zei nee hoor dit hoort erbij. Nou mooi wel dus. Gelukkig nu eerder aan de nexium dan bij de oudste. Ben nu bepaald eten aan het elimineren om te kijken waar ie op reageert. Al bij al is ie stuk rustiger gelukkig! Sorry nogal onsamenhangend verhaal, kan er echt uren over praten zo hoog zit het me nog. En echt zo toevallig dat je hetzelfde hebt meegemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *