Thuis geroepen: ik nam ontslag

Daar lig je dan, in je hangmatje op de camping midden in het bos. Lieve man nam de kinderen een middagje mee naar het vliegveld in de buurt. Samen ‘vliegtuigjes kijken’. En daarmee gunt hij mij een middagje ‘hangmathangen’. Daar was ik wel aan toe. Het warme weer (ruim 40 graden) en de slechte nachten begonnen hun tol te eisen. Dat maakte van mij geen leuker mens. En daar lig ik dan. Een beetje bijbel lezen, een beetje boeken lezen, een beetje (veel) nadenken, dingen op een rijtje zetten. Waar kan dat beter dan in een hangmat op een camping midden in het bos?

Dat nadenken, dat kan ik goed. Heel goed. Over van alles, maar vooral over het moederschap en alles daaromheen én over het geloof in de allerhoogste God. Ik ben een twijfelkont, een tikkeltje onzeker en ik kan mezelf enorm vermoeien met vragen als: Doe ik het wel goed? Maken we de goede keuzes? Wat is God’s plan met ons? Ben ik wel een goede moeder? Een terugkerend thema daarin is mijn werk. Ondanks ik het er zeker nog naar mijn zin had, is er binnenin mij al sinds ik moeder ben een intens verlangen om om te ‘thuismoederen’. Maar ondanks dat mijn man daar voor de volle 100% achter staat (want, voor ons gezin op dit moment het beste) heb ik die stap nooit durven nemen.

Ik had een soort van drempelvrees. Ik gaf mezelf steeds meer excuses/redenen om het niet te doen, dat stoppen met werken. ‘Je romantiseert het!’. ‘Dit is echt niet het goede moment, want het komt beslist niet uit binnen het gezin waar je werkt’. ‘Als er ooit een derde komt kun je stoppen. Nu zijn de kids al groot genoeg om even zonder je te kunnen’. ‘Wat zullen anderen er wel niet van vinden?’. ‘Financieel wordt dit veel te krap!’. Na veel nadenken en een aantal voorvallen op mijn werk die voor mij bevestigden dat werken voor mij op dit moment niet passend is en véél bevestigingen van Boven, heb ik toch ontslag genomen.

Inmiddels is mijn laatste werkdag geweest en kom ik er steeds meer achter hoeveel meer de keuze voor mijn ontslag inhield voor mij dan alleen het gaan huismoederen. Het was een geloofskeuze geworden. Oef. Geloven was inderdaad wat oppervlakkig geworden. Van het vuur in mijn hart voor de Heer was een klein waakvlammetje over. Hoe graag ik dat vuur weer groter wilde hebben, het lukte me niet (duh, dat kan ik niet zelf). Ik bad ervoor en ik bad ervoor, maar het leek niets op te leveren. Tot het moment daar was en God mijn ontslag wilde gebruiken als omkeermoment. Luid en duidelijk. Mijn gebed waarin ik uitte dat ik me gevangen voelde binnen mijn werk, maar dat ik zo sterk het gevoel had dat ik ermee moest stoppen werd beantwoord met: “Laten wij hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen” (ps 2:3). Mijn angst om de controle los te laten werd beantwoord toen ik mijn dooptekst ineens anders las in een andere vertaling: “Vertrouw uw weg aan de HEERE toe en vertrouw op Hem: Hij zal het doen” (ps 37:5). Oké, dat is dus het terugkerende thema: vertrouwen. Ik ontdekte ik dat mijn angst om te stoppen met werken vooral gebaseerd was op het kwijt zijn van controle over de financiën én de mening van anderen. Blijkbaar vertrouwde ik meer op die twee dingen dan op de allerhoogste Heer en dit was HET moment om te kiezen of ik daar stappen in wil nemen.

Touché… Door (stiekem nog best bang) te kiezen voor mijn ontslag nam ik eigenlijk deze stappen. En God had natuurlijk door dat ik bang was en bevestigde mij keer op keer dat dit de goede keuze was. Allemaal financiële meevallers en werkelijk nul negatieve reacties, hoe typisch.

Ik ben nu sinds een aantal weken officieel ‘huismoeder’ (al zijn dit gewoon vakantie weken dus het echte ervaren van moet nog komen) en ondanks dat ik moe ben van al die struggles in mijn hoofd (dat nam natuurlijk wat meer gedachten en tijd in beslag dan dat ik op kan schrijven), voel ik me onwijs goed dat ik eindelijk heb durven kiezen voor dat waarvan ik voél dat het de beste keuze is. Namelijk de keuze om mijn gevoel te volgen, er volledig voor mijn gezin te zijn én de voornaamste: mijn vertrouwen in handen van God te leggen, omdat ik wéét dat Hij het zal doen slagen als dat Zijn wil is.

Ik ga mijn cliënt vast nog wel eens missen. Daarnaast ik zal vast nog wel eens balen van muren die op me af vliegen. Maar wat ik ervoor terugkrijg is immens: liefde voor de Heer, verlangen om bij Hem te zijn en van Hem te leren, vuur in mijn hart én huismoederen. Ik mag er voor mijn kinderen zijn op de manier waar ik al jaren naar verlang. Als de constante factor binnen ons prachtige gezin. Daarnaast krijg ik de tijd en de ruimte om uit te zoeken wat Zijn verdere plannen met mij (en met ons als gezin) zijn. Want dat het hier niet bij blijft staat voor mij als een paal boven water. Ik kijk ernaar uit om dat te gaan ontdekken!

2 gedachten over “Thuis geroepen: ik nam ontslag

  • 5 augustus 2019 om 14:39
    Permalink

    Oh ik lees mijn eigen verhaal! Ik mag alleen nog 4 weken aan het werk (ook in de gehandicaptenzorg). Ik vind het spannend en ik kijk er zo ontzettend naar uit!
    Jou ‘toevallig’ (toeval bestaat niet) hier tegengekomen! En dan lees ik dit, wauw!
    Ook ik mis het vuur en zoek. Ik heb daar vooral rust voor nodig en dat lukt mij niet in mijn hoofd met werk erbij!
    Liefs

    Beantwoorden
    • 5 augustus 2019 om 23:41
      Permalink

      Hee Wendy, wat bijzonder dat je zo mijn blog tegenkwam! Ik geloof inderdaad niet in toeval! Spannend dat jij ook de stap genomen hebt om te stoppen met werken. Ik lees nu een boek (echt een geweldig boek, wandelen in het stof van Rabbi Jezus van Lois Tverberg) en dat boek leert me dat God met van Hem houden niet per se hartstocht en emotionele liefde bedoelt. Dat is namelijk niet af te dwingen. Maar dat hij vooral trouw verlangt en dat de rest dan vanzelf komt. Hij schrijft over hoe Joden daarin een groot voorbeeld voor ons mogen zijn. Zij zijn hun hele leven bezig met leren geloven. Zo’n mooie eye opener vond ik dat! Ik volg nu een dagboekje en probeer daarnaast elke dag mijn bijbel leesrooster erbij te pakken van the bible project (ook nog zo’n aanrader. Zoek maar eens op, heel veel video’s met uitleg over bijbelboeken, thema’s etc). En ik moet zeggen dat dat me heel goed doet! Ondanks de drukte van alledag even de tijd nemen. 🙂 Misschien helpt het je 🙂 Heel veel succes en ben benieuwd hoe jij het thuis blijven gaat ervaren (en wanneer je vuurtje weer terug komt)! Liefs

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.